دود،دلتنگی و غربت،کمی هوای بهاری همراه با طعم آواز گنجشکها را تقدیم ریه هایم کنم.

مطمئن باش درخت ها هم ریه دارند....قبول داری؟ببین،درخت ها هم ریه دارند من و آنها قبول

داریم....من وقتی نفس میکشم به تو فکر میکنم و به خودم که دارم در مداری با درجه انتظار زندگی

میکنم.

پرم از واژه های پریشان احساس،اشباع شده ام از اندیشه های سبز توفان زده...مثل همیشه شعر دارد

از سر و کول ذهنم بالا میرود:

بس است چله نشستن،گذشت فصل صبوری...

این شعر های سر به هوا دست از سر من بر نمیدارند،هرگز.می دانم که از امروز تا همیشه شاعرتر

میشوم.

می دانم که دیگر باران میشود همسایه دیوار به دیوار بالشم. می دانم که سکوت می شود موسیقی 

ممتد روزها و لحظه هایم....اما اشکالی ندارد البته،اشکال دارد ولی کاری از دست من و درخت پشت 

پنجره آشنا و این سکانس خیس  بر نمی آید.

من دیگر هرگز خودم را با این واژه ها زخمی نمی کنم تا..... 

انگار مطمئن شده ام که نميتونم پا به پاي اين دنيا و چرخيدنهاش بزرگ بشم. اما همينکه بزرگ ميشم،

بهم غرور ميده . مطمئن ميشم که براي انجام يه کاري اومده ام که لااقل حتي اگه نميتونم انجامش بدم،

ميتونم براي رسيدن به اون فکر کنم. همينکه ميتونم به يه خدا توي يه برگ روي يه شاخه وسط يه جنگل

بزرگ فکر کنم و به جاش معناي رشد رو مرور کنم، برام کافيه. چندتا جاي دنج و خلوت هم دارم....

بين آنهمه سکوت، مرور يک خط از قصه هاي تو براي گفتن تمام خاطراتم بس بود.

 راستش را بخواهي... قصد ديدار، هرچه بود از نياز بود... به خداي بزرگ تو. و تو چه صادقانه هرچه مرهم

داشتي، رو کردي وقتي ديدي از نشان دادن زخمهايم شرم دارم.

 حالا تمام غرور من از با تو بودن اين است که از پشت پنجره اي که تو باز کردي، گاهي خداي تو را ميبينم

که ساده و صبور، آب و خاک و هوا را نوازش ميکند و تو آنطرفتر....

آنقدر خسته ام که نام خود را فراموش کرده ام

و هیچ یادم نیست که اولین بار کدام گل را بویئده ام.

خسته ام

 اما نه آنقدر که نتوانم تو را دوست داشته باشم

و از کنار نفسهای گرمت بی اعتنا بگذرم.

اگر شوق رسیدن دستانت نبود

هرگز اغوشم را نمی گشودم

و اگر صدای گوشنواز تو نبود

 از گوشه تنهایی بیرون نمی امدم

و اگر شوق دیدن چشمانت نبود

هیچ گاه پلکهایم را بیدار نمی کردم.

خسته ام اما نه آنقدر که نتوانم هر روز بر با شکوه ترین قله زندگی بایستم

و همراه با ستاره ها و خورشید به توسلام کنم

                                             آری تو را دوست دارم..........

دلتنگی هایم را بر دوش ابرها سوار کردم

تا با هر نسیم همسفر شوند.

تا جاری شوند

             و بهانه ای شوند برای جاری شدن.

خیال شیشه ایت را مکدر نکن

من با غربت زاده شده ام.

آسوده باش!

من به بال تمامی شاپرک ها سوگند یاد کرده ام

              که اینبار

به هیچ خیالی دل نبازم.

             مهربانم! آسوده باش.